Om de risico's van insolvabiliteit van de uitgevers van obligaties in te schatten geven een aantal noteringsagentschappen (of ratingkantoren) een notering aan sommige uitgevers (zij die daar uitdrukkelijk om verzoeken). De belegger kan zich op deze manier inlichten over de zekerheidsgraad van een obligatie.

Deze agentschappen (Standard & Poor's, Moody's en Fitch) krijgen weliswaar soms kritiek te verduren. Door de subprime kredietcrisis is gebleken dat een aantal afgeleide produkten financiële produkten bevatten die zeer hoog genoteerd waren maar achteraf bijzonder risicovol waren. Bovendien zijn sommige noteringsagentschappen ook professioneel actief in de ondernemingen die obligaties uitgeven. Wie zowel rechter als partij is, kan uiteraard soms (bewust) de bal misslaan bij het inschatten van het risico. Al moet elke belegger onthouden dat hij een notering niet blindelings mag volgen, ze blijft wel een belangrijke graadmeter om de risico's te berekenen volgens de gekozen beleggingstrategie.
 

Nog belangrijker is dat de notering natuurlijk een impact heeft op het rendement van obligaties. Wie zijn geld leent aan een onderneming die niet echt betrouwbaar is, zal een hoger rendement eisen, als een soort risicopremie. Dat geldt ook voor obligaties. Ondernemingen die hoge notering krijgen, kunnen obligaties uitgeven met lage rentevoeten. Omgekeerd moet een minder goed genoteerde onderneming veel grotere coupons uitkeren dan de anderen (obligaties met hoog rendement). Deze produkten zijn riskant maar tegelijkertijd heel speculatief.

Hieronder vindt u een lijst met de notering die Moody's, S&P en Fitch hanteren.